Il câs da la cuarde taiade

  «Che al lassi, comissari, al è dome un toc di cuarde…» «Ostîr, si viôt che no tu âs il voli par il misteri e par la investigazion. Tu crodis che chest al sedi dome un toc di cuarde taiade. Invezit al è un imprest doprât par un delit. Al è miôr fâti un pocje

La mê gnot in pereson

Di bessole inte stanzie scure, fate sù intun grum, plene di pôre. O soi il cuint fi che mê mari e à parturît. Lis doiis a son rivadis cuant che e jere pai cjamps a seâ – mi contave. Li, bessole mi à fate nassi, une fie nassude cu la cjamese. Mi à poiade su

Musets

Il vendidôr al ere l’ultin di une file lungjonone. Come chei altris prime di lui, si presentave li dal Prin Dirigjent par fâ un consuntîf de anade apene siarade. Ancje cun lui, il dirigjent nol ve bisugne di doprâ peraulis: tal stes sfuei a stavin la linie cul obietîf che il vendidôr al varès vût

Mateçs

P. Rubens – Doi satirs   Al capitave un moment, un marilamp, intal troi sflandorôs dal so incjocâsi, dulà che il voli, di mugnestri si faseve ferbint, il ros i grampave i smursiei e un riduçâ di bintar, di framieç dal bosc de sô barbe riçote, ti sbusave il cûr e ti robave un colp,

Tesaurs

Al polse par suiâsi il sudôr. Al è in aghe. I pîts infondâts tal pantan. Al crodeve che a las al contrari, che cheste a fos la part plui semplice: sgjavâ la buse. Pale e picon, picon e pale. Ma strussie, tante strussie. Pale, picon e strussie. Nol è usât a dut chel moviment. Rivâ

L’ultin spieli

  Baldàs al viveve bessôl inte dissestade cjase di campagne fûr dal borc. Al veve come uniche companie un cjan vieri. Une volte, la dimore e jere folcjade di suns: sunôrs umans e di nemâi, i uns e i altris si movevin in jê, cun la sigurece che ur deve la apartignince. Però cul divignî

Vueris di cunfin

Pieri Mian al veve tante braùre de sô stale. Al veve ben dusinte tra vacjis, taurs e vigjei. Di sigûr al jere lui il plui siôr di Sant Martin, il paîs des lungjis muraiis di claps. Va ben, a jerin il Cont e il miedi, ma chei no contavin: il prin al veve za fat

Lunga e dritta correva la strada

Chel cjâf lu cjalave ta chê sere che lis faliscjis si alçavin sù dal bidon: un grant cjâf di purcit cu la piel tindude su la ristielere. “No sta preocupâti, o varai la mê vendete!” Zorç al fasè un salt pe maravee e pe pôre. I pareve che il purcit i fevelàs! Une vôs che

Cence voi

Amedeo Modigiani, Jeanne Hébuterne cun cjapiele (vueli su tele, 1918) Biel al jere biel, Medeo, e al jere un sassin insospetabil, frêt, calcoladôr. Lis feminis par lui no jerin une ossessions, no jerin un suplizi; nol cjapave nissun gust viodilis sufrî, e pûr i gjavave i voi. No cuntun curtis, no cuntun piron o slambrant

Braùre

(Sandro Botticelli, Belzebù, disens pe Divine Comedie, 1491-1495) Lis riis a jerin inmò malsiguris, ma la matite e coreve vie sclete a butâ jù un diaul di creature. Beatrice, inmagade, e cjalave so fi, daûr a fâ il so prin disen. Il sfuei, cragnôs e fruçât, al veve parsore il taront di cualchi tace, ma

1 … 20 21 22 23 24 25