L’elisir
Vincent Van Gogh, I bevidôrs (vueli su tele, 1890, 59.4×73.4) I Van Dick a vevin lavorât tai cjamps dute la matine. No bevevin mai tal roiuç, masse cagot platât in chei rivocs, e cuant che tornavin il sut ur scoreave bocje e lavris come un vuardian fûr cul cjâf. «Si che duncje chest elisir nol
Un tant
La uniche robe che mi displâs al è che lu àn cjapât par un incident. Probabil però che a vedin pensât che fevelâ di sassinament nol varès zovât a di nissun. A àn cjatât il cuarp un pâr di dîs dopo, mieç fûr de aghe, cjapât tun baraçâr. Nol veve fate masse strade di
La agonie dal Basalisc
Vittore Carpaccio – Trifon al mugnestre il basalisc (1507, tempare su taule, 141×300) Trifon al saveve di no jessi vonde biel, ni interessant, ni siôr par concuistâ Gordiane. Jê lu rideve a scomençâ dal non. Lis sôs mans, però, a vevin la braùre dal chirurc e il cjâf la sgrimie carognose dal gjeni. Al drogà
Il gatul
A tirin, a businin, a van di ca e di là. Cuant che a colin a van indenant istes, gjatonant. Miezeombre, mûr di clap, il rivoc dai pas. E nuie altri. «Une volte o ai let une storie». «Tipo?» «Tipo che al jere un, suntun tren, che al jentrave intun gatul e al coreve
Midisine
Molinaris al jere une carogne cun ducj, ma cu lis matriculis al rivave a tocja spicis incredibilis di aciditât e tristerie. Che al cjali che al è un bisturi eh, nol stâ migo taiant un salam! Ma ce al fasial! Vuelial saltâi parsore cui pîts, su chês cuestis?! Plancuç cun chê çate! Che al disinfeti
Mors tua, vita mea
“Ti plasaressial sedi a marçâ cun lôr?” Cussì i dîs so fi. “A colp” i rispuint lui, viodint in TV un repart di SS in sfilade. Paralizât de vite in jù, al scugne sta dut il dì devant dal scherm a viodi documentaris, films e notiziaris. Ce che nol darès par jessi li a bati
Cjampanis
Jê, Lussie, lu veve zurât, jê. – Cuant che al mûr, o voi a spudâi su la muse! Cu la scuse de aghe sante, o soi simpri sô sûr! mi lassaran jentrâ. E li i spudi in muse. Crôs di Diu che i spudi in muse! E bondant! A son agns che ingrumi salive in
La preson
Âstu mai pensât di jessi presonîr de tô vite? Al baste pôc. Tu cjapis une decision impen di une altre e, di chê strade, tu ‘nt cjapis une altre e une altre ancjemò. E a di un ciert pont tu ti visis che no tu puedis plui sielzi. Tu scugnis fâ cussì. Ducj sal
La cjase
A Tite la none i veve dit di no vendi ni di butâ jù la cjase une volte che jê e fos muarte: je varès lassade in ereditât. Une piçule cjasute di vecjis pieris di flum, cence cantine sot tiere ma cuntun pratic e biel camarin a nivel tiere. Un cjodut pai purcits, un cuatri
Picinin, amôr gno
Lu sai che ti plâs mangjâ pocut e san ma buinut, e o soi pronte pal to plasê a vignîti daûr cui mei mangjarins. A buinore o larai a marcjât a cjoli par te il latut plui frescut, il pagnut cjalt di fôr e lis pomutis plui golosutis. Ti dismovarai cu la guantierute de
