Il bosc di Vico

Il bosc di Vico al jere plen di cjastenârs, e la stagjon e veve za madressât lis cjastinis. Chest bosc al jere a confin dal curtîl dai Mions indulà che a vivevin trê fameis. Cuatri frutats di chestis fameis, il Bobo, Strighie, il Tate e il Puti si jerin aleâts intune bande par fâ dispiets,

Tristeriis

Cassilde e talpinave pal bosc, inmusonide, spacant lis mans par aiar di tant inrabiade che e jere. E balinant in ca e in là, cence mete, si intivà cuntun casot che no veve mai notât prime, in part scuindût di arbui grandonons. Di une buse tal tet e vignive fûr un fumeron scûr che si

Gnovis stradis

L’assessôr D.F. al jere vistût di assessôr. Golarine blu, cjamese blancje, ocjaluts taronts e cjavei pene pene dispetenâts, come chei di une persone che e á tant cefâ e che duncje e pues dedicâ dome chel tant di timp a ogni cuestion. L’assessôr al jere de maiorance, che in chês ultimis elezions e jere rivade

La partide di balon

La dì prime le none Sunte e veve preparât le “liscje”, po cul jutori de gnagne Rine e veve resentât chê blancjarie, biele blancje, sflandorose apont, par vie de cinise, altri che il “Dash” e cumò e faseve biele mostre di sè une volte metude a suiâ. Cussì Sunte tor lis dôs dopo misdì, le

Chel di Gonars

Un lunis di matine Jacum i dîs a la sô femine: – Sante, jo cumò o voi vie. Se al ven chel di Gonars, tu âs di dîi che jo lu spieti devant dal domo di Palme a misdì. – Sì. – Âstu capît? – Sì, sì. – Se al ven chel di Gonars, tu

La sucession di Fibonacci

A scuele o vevi studiât le sucession di Fibonacci e no viodevi le ore di cjacarâ cun barbe Toni par cognossi le sô opinion sui cunins. Barbe Toni al jere un vieli gno vicin di cjase che al tirave indenant cu la minime e che al tarondave cu la verdure dal ort e i nemai

Problemis di siôr

Si sa che i drâcs a àn lis çatis curtis. Smauc, dopo vê fiscât il plui grant tesaur de Tiere di Mieç, ven a stâi chel dai nanui di Erebor, nol veve intenzion di spindi o dâ vie nancje un carantan. “Spindi par cjoli ce, po?” – al pensave – “No si viodin ni buteghis

Lassâsi lâ

Cuant che la sô man, a planc, cuasit par câs, ma nol jere par câs, e veve tocjât chê da frute, un sgrisul i jere partidi sù pe schene. Al jere come se ducj i pêi da cope si fossin metûts d’acuardi par fâ la ola e un lizêr inzirli lu veve sturnît par un

L’agâr de Lyon e il disc volant

L’agâr de Lyon: cussì jal à vevin batiàde la fantate che, ogni Istât, a vignive in feriis cui siei, emigrâts in France dopo dal teremòt. In veretât si clamave Lucille, ma e veve un cûl cussì biel, cuntun agâr cussì precîs, che chel sorenòn a nus jere saltât fûr di bocje di bessôl. Ben s’intint

Il Canocjon

Cun sigurece nissun al saveve ce dal diaul che al faseve: cualchidun lu etichetave come poete, par di altris al jere un un tic “fûr des riis”, ma ancjemò di altris lu difindevin cun: ” Un mone nol è par ciert, a mi mi nd à fât l’implant de corint eletriche in cjase cun la

1 … 37 38 39 40 41 … 63