Cui savê!

  – E cumò, di ce bande? Al domande Franc, cuant ch’a rivin li de beorcje che si vierç in trê direzions. Marc nancje nol rispuint, dome al si invie bande çampe. – Par di là? Vino di zirâ bande di là? Marc al va di lunc a cjaminâ dret, cidin, al sa ben lui

Il câs de cassele di len

Al Comissari Rocheton i plaseve cjaminâ tal bosc daûr de ostarie, soredut in timp di sierade, cuant che dut al è une vore cuiet. E in chei moments, si smolave in resonaments su la esistence e su l’om, fasint deventâ chel torzeonâ une rare ocasion di cjapâ al volo, par sintî un pocje di sapience.

Ufos che rivin e no tocjin

Cetant usât, il Citòs, a vê la cudule in viste cu lis braghessis jù cuasi fin al agâr che, par solit, nol sintive mai frêt. Cheste volte, invezit, al jere diferent, un frêt crût e un lusôr inceant che no lu molave: il malstâ lu faseve çavariâ tant che un frut cu la fiere a

I dadui dal destin

  Une dì al ricevè une intimazion par des tassis no paiadis che lu obleà a cirî intun vecjo scjatulon. «Velu, velu…» al disè, alì dentri al jere dut, di fat al jere plen di cartelis, tal rimovilis si alçà un fin polvar che lu fasè tossi. Cence dâsi cont une buste e svolà planant

Secs ma bogns

A jerin secs e a riscjavin di tajâi la lenghe, ma a vevin un savôr bon. Bon come la frescjece dal cudumar d’Istât o come il mignestron di fasûi la sere, d’Invier, cuant che fûr al è frêt e scûr e la cjase e samee une tane. E jerin secs e lui ju mastiave planc,

La mê prime conte

Mi visi come che al fos vuê. Al jere za timp che mi vevin fevelât di une ostarie che a vevin viert cualchi an indaûr. Di une bande il desideri di lâ al jere intens e vivarôs, ma di chê altre, un sbisighin di sudizion mi disconseave, e jo tal mieç mi dibatevi come un

Clap clap clap

Pieri. Un non, un destin. Un destin, une pale. Ogni palade, une ridade. E il ridi di Pieri, dentri te buse che e jere rivade a nivel-cadavar, al jere contagjôs. «Ma ce ciristu, Pierut? Ce sgarfitu?» i domandavin chei dal borc, e lui jù a ridi. Un sgrasaiotâ che al scomençâve come un Ape jù

Tu mi âs freât

Plui che lâ jù pe rive, a Pieri Snait i plaseve il sgrisul di viodi il clopament de biciclete, il fren che di sigûr nol varès funzionât, il manuvri saldât stuart. Zontin ancje la ruede flape, il cerclon daûr sclavueç, la siele malsigure sul telâr. No content, al gjoldeve a sintî la cjadene che e

Pro-Loco

– VERBÂL dai scrutadors pes elezions dal diretîf de Pro Loco di S. Bernart ai dodìs di Març dal an e v.i… no stoi a lei dut, nomo? A risultin elets siet conseîrs… chei che o vin dit, che o sin ducj culì, nomo, plui il sior plevan di dirit e trê revisôrs dai conts,

Jo soi chel vueit

Tropis voltis ise mancjade une frase, une peraule, ancje dome une silabe o adiriture une letare, par cambiâ une vite. Tantis. La vite e je cuistion di vueits, plui che di plens. Lis stradis, lis puartis, i barcons, parfin i gatui… si vierzin e si sierin al comant di un cidin, plui che dal fevelâ.

1 … 38 39 40 41 42 … 63