Storie di Topule Raspule

Intun timp une vore indaûr, intune cjasute dongje il flum a jere a stâ Topule Raspule. Topule Raspule a jere simpri bessole, ma chest nol jere un probleme. A veve dome une cjavre che i faseve compagnie. Insome, no jere une grande vite, ma Topule Raspule a jere contente cussì. Un dì al è rivât

Il cjan scunît

Al jere frêt cuant che Checo Bintar al veve decidût di lassâ libar il so cjan. Cjalânltu dal barcon, al sameave che chê puare bestie e stes mâl. Mai une vuacade, mai un zirut di cjape-code, mai un saltut viers il paron. Stuf di vivi? Malincunie? Grame par jessi bessôl? Cecho Bintar al veve parfin

Viers la Crôs dal Sud

La scuretât de gnot si leve man man sfantant, fintant che dentri cjase la albe e scomençà a cjapâ vite. Di bot si sintì une cragnade di frut… … «Jacum… Jacum, al è rivât Jacum…» e berlave la none vierzint puartis e sparniçant la gnove di stanzie in stanzie. Sô fie e veve a pene

Une biele fieste

  Il disc terra straniera dut sgriât al zirave intiersecantsi cu lis peraulis de cjançon mamma. Ce biele zornade, ce biele fieste par Anute che in chê dì e leve fûr di pupil. Al jere plui di une ore che la musiche e sunave dentri la cusine, indulà che la taule, par chê dì, la

La viertidure

Par cuindismil furlans, l’ultime domenie di Març no je une domenie come chês altris. Le stan spietant di sîs mês e cumò e je rivade, finalmentri. Nossere o ai preparât dut, cirint di no smenteâ nuie. Lis cjanis, i mulinei, i ams, i viers, i gucjarins e dut l’armament par lâ a pescjâ. Po nol

Il passarin incjantât

Mariute e nassè intune borgade des valadis dal Nadison tal 1880, plui o mancul, ancjemò di tete e restà vuarfine di mari, ae frutine le à cressude sô agne Norine. Il pari, paron dome dal aiar che al respirave, al restà a in dopli scunît cun cheste disgracie. Cul timp si bonà e al partì

Il nestri destin

Di cuant che a Palmiro il pêl mat i jere saltât fûr inte muse e lâ sot te nature, chei bregons curts che ogni an, dal dì di Pasche i cuvierzevin lis gjambis fin ai prins frêts, no ju meteve plui. Par chei cuatri pêi che i jerin cressûts, a ben che par lâ di

Il cercandul

  Si clamave Gjovanin, ma di lui o sai nome ch’al stave des bandis di Rivignan. Al rivave ogni dì tor vot di matine e al poiave la biciclete tal sotpuarti ch’al deve tal nestri curtîl. Al saludave mê mari: “Bundì Angjeline” e po al lave in place a cjapâ la coriere di Colavin. Al

Chê robe

– Che e scusi, isal chi che si compre chê robe? – Ce robe? – Chê robe che si sint … a Nadâl. – Chê di cuant che tu sês frute? – Juste, propit chê di cuant che tu sês frute. – Chê robe che fûr al è scûr, tor di te a son mil

Lassâ il paîs

Si vevin sposȃt in timp di vuere e fintant che al sarès finȋt chel burlaç Ade e Zuan a jerin lȃts a stȃ tal paȋs di jȇ, tal grant cjasȃl là che a vevin rigjavȃt ancje une cjamere par lȏr. Lì a jerin restȃts par uns dȋs agns a vivi te grande famee contadine là

1 … 79 80 81 82 83 … 107