Reclam
No sai se la mê storie e je tacâde par câs o biel volint; di sigûr al è stât un plasê. A ogni mût, cumò, no mi puedin fâ fûr cul bon servît di dome la cjamese che o ài sù. Dopo dut o soi rivât a jentrâ batint sul timp une schirie di concorints.
Deventâ vielis
Une ch’o ai imparât tai agns e je che cu l’etât si cuiste simpri plui imagjinazion tal burî fûr gnûf mûts di fâsi mâl. Za fa doi dîs, tant par dî, o soi rivât a cjapâmi in plen sul cjâf la stangje de jentrade di un parchegjo. A son dome doi mûts par rivâ a
Il bocâl
– Tate, ven di corse, a si petin! – Cui? Cui si petie? Un cjalon ator pal bearç, ducj i fruts di cjase a jerin li che a pesseavin a cori daûr di Romeo che al jere vignût a clamâ so pari, ven svelt! Ma se no son i nestris che a si barufin, cui
Bandiera rossa
Anute si veve maridade cun Carmelo, un bassarûl, e, lant cuintri curint, e jere lade a vivi in Umbrie. Lavorant, ducj i doi, intune fabricute di creps, a jerin rivâts a sparagnâ par podê gjoldi dîs dîs di vacance. Vûstu par contentâ la femine, vûstu par tornâ a viodi i lûcs dulà che al veve
Un numar
Dîs. Un numar, une sigurece, un principi di vite, une ossession. No podin sucedi robis brutis se tu sês fedêl. A sucedaran se no tu lu rispietis. Dîs a àn di jessi lis robis che tu metìs tal carel a ogni spese fate. Dîs i minûts di cuei la pastesute e chei doprâts par cagâ.
Rindui
«Conte, se no tu mi crodis!» «Dîs po! Mi stâtu coionant? No viodistu trop che al è picinin?» «Al baste che tu lu stricis un pôc». «Parcé?» «Cussì tu viodis che al slargje lis çatutis e si rive a contâiu ducj». Sgrimie e tire fûr de gabiute la bestie e la ten adalt. «Planc eh,
Contecurte Day… after
Vinars al è stât il Contecurte day. Il cuart, dopo chei di Listize, Flambri, Passarian. Il cuart ma chel dal decim an di Contecurte, cul teme dal dîs dîs dîs. Al jere biel fâlu a cjase dal Ostîr e in gracie di chei de Pipinate o vin rivât a cumbinâle inte bielissime sale de canoniche
Articjocs
La telefonade de sûr e rivà che al jere sot de doce. Pocjis peraulis e ae fin un: “O partìs cumò”. Une clamade in ufici par cancelâ i apontaments, cualchi vistît tal trolley e al jere pront. Marina lu cjalave biel che si preparave: “Vuoi che venga anch’io?”. “No, no. Figurati. Ti chiamo quando arrivo”.
Ma dopo svolie?
«Cumò tu fasis un grumut cu la farine e intune buse tal mieç tu rompis chei doi ûfs alì. «Ma dopo asvolie?» La picinine si cjatà a dî cussì, pûr rindintsi cont di trop stupide che e jere la domande e di trop clare che e jere la rispueste. E jevà sù il cjâf de
Lâ daûr dai siums
Liubina e jere rivade a realizȃ chel sium che al jere stȃt di so pari, di tornȃ te sȏ tiere a vivi tal so paȋs che al veve lassȃt za di vincj agns indaȗr par emigrȃ in Australie, là che al varès vȗt une possibilitȃt di lavorȃ e mantignȋ la sȏ famee. E tornave come
