Mateçs

P. Rubens – Doi satirs   Al capitave un moment, un marilamp, intal troi sflandorôs dal so incjocâsi, dulà che il voli, di mugnestri si faseve ferbint, il ros i grampave i smursiei e un riduçâ di bintar, di framieç dal bosc de sô barbe riçote, ti sbusave il cûr e ti robave un colp,

Reincarnation

Al veve un cuarp ma si sintive un spirt e nol rivave a tocjâsi. Al veve il cuarp de sô ultime vite… caucasic di raze… vivût tai prins agns dal XX secul, muart a vincj agns tes trinceis de Vuere Grande. Cumò al jere al cospiet di Diu… se al jere Diu chel argagn smisurât…

Tananai e Il Rôl

  Lu clamavin Il Rôl. Al cognosseve i sconzûrs cuintri dai spirts malins e la magjie des jerbis; a siguravin di vêlu cjatât a discori cui vons dal clan, denant di un fûc, vie pe gnot. Cul sô tambûr bocognon al clamave dongje il popul; al proclamave di vê cjacarât in sium cul Cîl Pari

Mystical East

Al sintive chê vôs tor mieze gnot: chê vôs cussì sensuâl… chê vôs di une zovine che e comentave chei films a chel festival dal cine dal Est. Lui, Toni, e i siei amîs, Valter, Jacum e Barbarossa, ducj cui stes ocjâi cu la montadure nere une vore sixties, ducj cu la stesse passion… i

Sgurladis e tarlupulis

Us pues capitâ, di gnot, butant une voglade al bêç robât che e je la lune, e il barbuç viers lis pontis dai pôi, di vualmâ sgurladis di ombre rapinose. Cagnàs, niblis, çus, civuitis, poanis, barbezuans… Svuai metûts adun par gafâ, disês voaltris. Jo no. Son curiandui tirâts tal scûr: a rodolin, a sbisiin, a

L’ultin spieli

  Baldàs al viveve bessôl inte dissestade cjase di campagne fûr dal borc. Al veve come uniche companie un cjan vieri. Une volte, la dimore e jere folcjade di suns: sunôrs umans e di nemâi, i uns e i altris si movevin in jê, cun la sigurece che ur deve la apartignince. Però cul divignî

Anglia Ford 1960

Di frut al zuiave cui amîs a contâ i colôrs des machinis; si sentavin su la piere dongje de ostarie dal paîs. Di gnot a passavin i siorats di Udin cu lis Triumph, in trê in gare cuintri une Mercedes. Une volte a vevin parfin riscjât di fâ il patatrac cuintri la 850 colôr cafelat

L’om su la casse

Ta chel frêt Dicembar l’aiar al sivilave fuart, al urlave: un berli spaventôs, come di tancj spirts. A un dât moment un dai scûrs dal coredôr si spalancà fasint vierzi ancje la puarte de cjamarute dulà che la piçule Dine e durmive cun sô sûr. Il pai al veve sintût il rumôr dai scûrs che

Alc al è alc

Il frutin al jere sintât suntun clap, incjastrât framieç di altris pieris grandononis, slacadis jù de parêt de mont. I deve la schene: al cjalave, denant di sé, un foran che al scocolave i voi suntun sbit di cîl cence nulis e sul vert inrusinît dai peçs, di ca e di là de valade. A

Rineât

– Lassaitlu stâ! Fedêi, judaitmi! – Tasêt, predi: vô, tes vuestris bielis citâts, no savês nuie di ce che o vin di scombati, nol è scrit nuie tai vuestris biei libris. O sês pene rivât, ma se o restarais ca sù di nô par cualchi an o ‘ndi varès provis fin vonde. – O sês

1 … 22 23 24 25 26 … 29