di là di Sèdule
Sèdule e je une localitât de val di Cjaurêt, poiade jenfri Slovenie, Carinzie e Friûl. Fin ai prins agns dal ‘900, culì al è lât indenant un marcjât stagjonâl: blave, formadi, cjastines, vin. In chê ocasion, ints ligrioses e rimpinavin i monts che durant dut el an, les tignivin separades: par convivi une dì,
L’invasion
Paulin al cirive dispès la pâs de solitudin sentantsi cun frecuence sore il muret dal Sagrât de Glesie, come se al stes in spiete di alc che al dovarès sucedi. Di lì al viodeve ducj i moviments tal font de val. So nono Pauli, di solit, i contave sore lis invasions barbaris patidis a
Il café da agne Lene
Agne Lene e je une vere specialiste de cerimonie dal café ma cualchidun, se al passe devant di cjase sô, al à pôre di fàsi invidâ. Bisugne dî che agne Lene e invide cence savê se e à avonde café in cjase ma se a ’nd à e s’a i va ben, il so café
biel acet
John Everett Millais, Sophie Gray 1857 «no varès masse voe… [e mi vogle di corse] vistît in pont-e-divot… obleade… int rebeche… miôr di no!» po ben… i dîs zirantmi a poiâ il vueit sul bancon nol impuarte… (joi, se mi brusave invezit! po folc, ve ca le pensade…) …o pues prontâ jo alc di
farie
Gustav Pieter Paul Rubens, Efèsto al bat fûr saetes par Zeus, 1636 un landri dut neri: un infier. il fûc impiât al busine: e il fier che di ros si imboree, sflamiant intal zâl su le ponte. les maces e batin jù a timp: e il restîf come spongje si plee. domâ il fûc,
Just like nothing on Earth
Rafaêl nol oreve crodi ai siei voi cuant che al jere jessût de sô veture ta chê sere di Carnavâl. Diviersis machinis a jerin fermis a ôr di un fossâl de Napoleoniche a retis di Mortean. Al viodè un zovin bocon che al pontave une pile cuintri une strane figure alte almancul 3 o 4
onôr a les femines
Valentine Rekunenko, Don di Creance di cuant che l’abìs nol tormente plui el gno credo, mi plâs imagjinâ che intal eterni o volarai lei ducj i libris che culì non ai mai podût: un infinît (vint juste il timp). E une prime part o vuei risiervâle, simpri a lei, ma nome di poesie: dute
L’alien
Checo si sbassà a palpâ la tiere ator de poce, glaçade e induride di chel Unvier sut e ruan. Si viodeve benon la talpassade, lis ongulatis che a vevin grampât, sgrifignât, sbrissât vie par cirî – par sigûr – alc di mangjâ, sedi un fros di jerbe o une fuee sparagnade de criùre. Al
becolâ
John Everett Millais, The Sweetest Eyes… mangjon, jo ? no soi di sigûr! mi plâs pluitost provinâ, tentâ, cerçâ, disniçâ, spinâ, trai ogni pôc par lampâ il mulisit, il sec, l’amâr, l’abocât, il garp, il dulinciôs: a smicjâ i guscj in sordine, imbrucjâ chei platâts di fûr vie, plui in là dal savôr, sul imprin
La 1me B tal paîs dai dolçs
E jere une volte, su la culine di Buri, la classe 1eB che e steve fasint furlan. Di colp, la scuele e tache a tremâ e il pin bocognon che al jere tal curtîl, plen di ruiis, al cole fracassant i barcons de classe. Ducj i fruts si platin sot i bancs e cuant
