Scampanotâ

  La idee i jere vignude cuant che al veve cjatade chê clâf, chel bocon di clâf lì, biel che al cirive di meti un pôc di ordin intai scansei de farie. E jere la clâf dal tôr. Di cuant che al lave a scampanotâ. Dit e fat. Che lis cuardis no fossin plui lu

La cjase

A Tite la none i veve dit di no vendi ni di butâ jù la cjase une volte che jê e fos muarte: je varès lassade in ereditât. Une piçule cjasute di vecjis pieris di flum, cence cantine sot tiere ma cuntun pratic e biel camarin a nivel tiere. Un cjodut pai purcits, un cuatri

Zuan

  Zuan, finît il so contrat di lavôr, al tornà a cjase, intal so paîs in Friûl. Al cjatâ lavôr intune fonderie a pene fûr di Udin. Cun chel franc che al metè vie cul so lavôr in Afriche, al rivà a tirâ sù cuatri mûrs, su chel biel toc di tiere che i lassà

La fantate dal poç

«No tu starâs mica tornant tal poç?» «Ah, ma stoi vie pôc. Soi cjase prin di cene». «Ma ce vâstu a fâ? Si puedial savê?» Laurinç al veve lassât une svintulade di pagjinis par aiar e al jere corût fûr di cjase, di buride, montant su la biciclete prin che sô mari a podès rimbecâi,

Nostalgjiis di un figâr

Cjars amîs, A mi plâs pensâ di jessi stât puartât dal vint o colât dal bec di un mierli une dì di caligo, chi tal cjanton dal curtîl tra il mûr de stale e la fereade a confin. Tor il mil nûf cent la mê vite e je sburtade fûr da un grignelut, a si

Camilo

Camilo al olmà a Zuan come so “alter ego”. Tra lôr si instalà une afinitât eletive, stabile e salde. Lis esigjencis dal prin a jerin palesis: rispiet sul mangjâ, sui zûcs e cuant altri. Si svagâve cuntune piçule balute di gome, se al viodeve che Zuan al polsave, je presentave stiçantlu e menantlu pal boro,

I medaiâts

  Intun paîs dulà che son muarts 18 milions di civîls e plui di 8 milions di soldâts, a si conte almancul un parint muart par famee. Alore no si dismentee. Ae sfilade anuâl de vitorie al é come se tornassin de vuere ogni an. Cualchidun ur da flôrs, altris une butilie, cjicolatins, compliments, batimans…

La dì dai Muarts

Al jere rivât tart cul tren a Tisane e dopo sù, cu la ultime coriere a Rivignan, la ultime dì di Otubar. Ducj i emigrants a tornavin pe fieste dal paîs, come i spirts. Al jere biel, ducj si devin dongje, a viodevin amîs e int di famee, a bevevin e a contavin storiis, no

Visa pal paradîs

A fuarce di rimeti in cuistion dut, ta chê societât, invezit di lâ miôr a lave simpri piês. Le cualitât de robe comprade no jere plui le stesse. I suiemans no suiavin, i curtìs no taiavin, si cjatave pan fat cule seadure, lat fat cul zes, vin fat cun nuie e nuies fats cun no

Al veve trê agns e al è muart brusât

  Al veve trê agns e al è muart brusât. La mari a fo clamade in tribunâl e dopo vei tribulât un pouc a è stade diliberade. Una storia vera e documentade, sucedude tal 1892. Cumò chel frut nus conta «Di ca sù jout di mê mari e da mê int» Venezia, 28 aprile 1892:

1 … 172 173 174 175 176 … 199