Une famee triste

  Il sanc nol è mai avonde e lu lechi subite. Di fruçons di piel e pêi, invezit,’nd è une vore, ma al capite che a sedin fins e mi sbrissin vie. Dal sudôr, e chel al è simpri, o cognòs parfin la divignince: smare, fastidi, marum, invidie… O soi part di une famee triste,

Lûs e lis bufulis di fum

  Lûs, dopo une vore di aventuris ator pe tiere dai drâcs e dai orcui mangjesbilfs, e steve traviersant il bosc par tornâ tal so paîs vieri. Cuant che e jere lade vie, l’aiar al jere net, il soreli al lusive, lis bestiis a jerin contentis, ma cumò dut al jere diferent. Dut al jere

La tace simpri plene

  E jere une volte un Re e une Regjine che a vevin trê fîs. I prins doi a jerin fuarts e inteligjents, il tierç al jere un cjastron. Si clamavin Aldon, Gjovanin e Jacum. Une dì, il Re ju mande a cjace. Aldon al cjape un cenglâr, Gjovanin al cjape un cjavrûl e Jacum,

Toni e la WII

A pene che WII e TV si jerin cognossûts a jerin deventâts amions. «Sêstu chel dal scafâl numar disevot?» i veve domandât TV, dute emozionade. «Sì, o soi jo! Al jere di un biel pôc che ti cjalavi, tal negozi…» al veve rispuindût chel altri. «Mi plasin une vore lis tôs lusutis, ma soredut il

La lungje vite di PS1

  Toni, in te sô cjamare, al stave zuiant cun malegracie cu la sô Play Station One, cuant che al veve sintût sunâ il telefonin. Al veve molât la partide e al jere lât a lei il messagjo. “Uè, cjale che mi àn comprât le WII, ven ca a provâle parcè che e je une

Barachis

Lise e comence a tornâ fûr, denant de barache des pomis di zucar e ue passe. E poie lis mans suntun zei di ananas candît, taiât a rudielis. E plee la schene, e sgrasaie, lis strecis scjassadis de trimarole. Lussie, in bande di jê, ancjemò cuntune sgraçade di sbrume di zucar sot il nâs, no

Vie Viegnesie

Lis cjartis a son za prontis sul taulin. Anzit: sui taulins, par vie che a àn chê di fâ une briscule a sîs e a àn metûts dongje doi taulins. Pino, Jacum e Anzul di une bande, Romeo, il lunc e Pieri di chê altre. Plui une schirie di altris che a son li a

Istât da Agne Lene

Cun dute le canae ch’a ’nd ere da Agne Lene cheste Istât, par fuarce che cualchi acident a scugnive rivâ. – La Zizi a jere colade e a si jere rote il nâs e no podeve plui maridâsi seben ch’a veve bielzà vot agns. – Il Nino al si jere brusât il gargat crodint di

Doi metros

  Agne Lene da un pôc di timp a no fâs che lamentâsi che e piert le viste, che e piert il gust, che e piert le voie, che e piert le sveltece di movisi e di capî ma che no à timp da pierdi a lamentâsi parcè che se no fâs cumó ce che

Fumate a Feagne

«Spostilu! Spostilu di là de agace!» i diseve so pari. E al leve indenant cussì par dute la gnot, cence polse, segnant cul dêt i cjamps bande Moruç. Cussì cuant che e ven jù la fumate, pal borc di Feagne, a ’Sef i ven za inzirli. E sucêt ogni volte, cun chel timp… un insium

1 … 171 172 173 174 175 … 199