Il mâr e la fumate

A son paîs, sparniçâts pal Apenin, propit là che no tu savaressis dî se e je za Toscane o inmò Umbrie, che lis cjasis a somein tiradis sul flanc de mont a grampadis, di un zigant sflacjon, che subit daûr al pâr jessisi dismenteât di lôr. Cualchi volte, d’Unvier, une fumate blancje e rive cence

Tal non di Diu

La tasse dai lens che prime che al tacàs il frêt si jevave biele alte, dibot fin là de prime rampe des scjalis dal puiûl, si jere sbassade cussì tant, che aromai di chel pôc che al jere restât si viodeve nome cualchi comul, vidicjies e çocs di agaç che di sigûr no jentravin tal

L’oracul

Sglinghinant, e jentre tal curtîl une biele gjatute blancje. E veve doi vôi celestins e un nastrut ros tor dal cuel, cuntun campanelut tacât. Si ferme tal mieç dal curtîl e e da dome une sgnaulade. Il gjat di cjase, che al durmive su la cjadree fûr da la puarte, al alce il cjâf e

Sflandôrs di Nadâl

E sucêt, bielzà di un biel pôcs di agns indaûr, che si fâs il morâl di Nadâl. Ma parcè? Dut al scomence cuant che une volte… …la Befane, come ogni an tor i prins di Dicembar, e va a cjatâ Pai Nadâl, il Laponie, par metisi dacuardi su cuai regâi sielzi, a cui puartâju e

Las trê sûrs

Cheste conte us la poi come le ai sintude ,no è farine dal gno sac; e coreve spes tas gnots di Unvier cuant si lave a fâ file ta stale di gno nono Cico, e merte tirade fûr dai sparfums da stale par poiâle jenfri i odôrs di vuê. =======================   Vigji al veve trê

Maruska

Livio al è vedran e al vîf cun sô mari, vedue. Jessint un biel om al varès ancje vût cualchi buine ocasion, ma a sô mari, forsit par pôre di pierdilu, no i lave mai ben nissune. Cheste no i plâs, chê altre e veve chel, che altre ancjemò e je cjacarade. Insumit, rivât a

No simpri a comandin i oms

“Chei plats, les tacis, i perons, les sedons su la taule e podeve lavâju prime di lâ a fâ chê maladete punture. O vessie almancul, prime di lâ vie, disparecjade la taule e metude la massarie tal seglâr. Di chê bande di sigûr si sarès visade, viodint chei tocs di pan restâts e lis scussis

Lâ a bisate

Poiât sul banc de ostarie e cu la tace in man, Albin Pagnût si volte e al tache, “no vino di lâ a bisate?” I amîs di tantis venturis no si tirin daûr e cussì a si organizin pe sabide di sere. Pieri l’ostîr al met une damigjanute di Merlot, Aldo dal For une sporte

Il savon fat in cjase

Ator  i agns Cuarante dal secul passât la culumie paisane e passave sot la vôs  S.C.G., Stale, Ciôt e Gjalinâr, la miôr ere la C. grande fieste pagane cul purcit su la bree . Si faseve di dut par tignî il purcit, e chei che a no lu vevin a gioldevin di une part di

Il scrign

Ogni tant o ai bisugne di evadimi dal presint; lu fasevi cuant che o jeri frut, ancje di frutat e cumò, di grant, o scjampi di lui riviodint il gno passât, traviers imagjinis vieris, e cussì, al spielâmi intai ricuarts che lôr mi puartin, o cjapi cussience che in veretât i timps a son ben

1 … 91 92 93 94 95 … 107