I purcits da la Moche
Intun paîs dal Friûl di mieç, fin tai agns Cincuante, e à vivût une siore, vedrane e di buine famee. La clamavin la Moche e e jere un pôc strambe; la palacine li che e stave di bessole po e colave a tocs, trascurade di no crodi. Cheste siore, ancje se i bêçs no i
Dîs dîs di me e di te
Cun pas di tango tu sês jentrade te mê vite, in chê sere di Avost che une fisarmoniche e sunave te place vueide. Tu vevis un vistît blanc cun dissens di papavars, e scarpis rossis come cjariesis apene dispicjadis. Tu ti sês fermade e tu mi às dit: «Balistu?» E o vin balât chel
Sui dêts de man
Dîs robis i plasin, lis à contadis sui dêts de man. A podaressin jessi di plui o di mancul, ma al va mat pai numars taronts e pe precision gjeometriche des robis. I numars taronts, prime robe che i plâs. I cuadris stuarts ju drece pene che al pues e po si sint miôr. Dreçâ
Vendi scovis (a S.)
Une volte a rivavin a S. ancje dîs puars a la volte e la famee di mê none, che e jere piçule, no podeve dâur di mangjâ a ducj. Un di lôr al faseve il rufian e al cjantave une filastrocje a mê none bisse: “Parone, parone, un plat di pastesute ben cuinçade, parone, parone…”
I dîs piruçs
Pûr jessint confinants, Checo e Jacum no jerin mai lâts di acuardi. Anzit. Al someave propit che ognidun di lôr al fasès a pueste a cirî un mût par barufâ, cuistionâ, berlâsi l’un cun chel altri. A vevin dut tacât: lis cjasis, lis stalis e ancje il mûr dal ledan. Dome i doi orts a
Il bocâl
– Tate, ven di corse, a si petin! – Cui? Cui si petie? Un cjalon ator pal bearç, ducj i fruts di cjase a jerin li che a pesseavin a cori daûr di Romeo che al jere vignût a clamâ so pari, ven svelt! Ma se no son i nestris che a si barufin, cui
Bandiera rossa
Anute si veve maridade cun Carmelo, un bassarûl, e, lant cuintri curint, e jere lade a vivi in Umbrie. Lavorant, ducj i doi, intune fabricute di creps, a jerin rivâts a sparagnâ par podê gjoldi dîs dîs di vacance. Vûstu par contentâ la femine, vûstu par tornâ a viodi i lûcs dulà che al veve
Un numar
Dîs. Un numar, une sigurece, un principi di vite, une ossession. No podin sucedi robis brutis se tu sês fedêl. A sucedaran se no tu lu rispietis. Dîs a àn di jessi lis robis che tu metìs tal carel a ogni spese fate. Dîs i minûts di cuei la pastesute e chei doprâts par cagâ.
Articjocs
La telefonade de sûr e rivà che al jere sot de doce. Pocjis peraulis e ae fin un: “O partìs cumò”. Une clamade in ufici par cancelâ i apontaments, cualchi vistît tal trolley e al jere pront. Marina lu cjalave biel che si preparave: “Vuoi che venga anch’io?”. “No, no. Figurati. Ti chiamo quando arrivo”.
Ma dopo svolie?
«Cumò tu fasis un grumut cu la farine e intune buse tal mieç tu rompis chei doi ûfs alì. «Ma dopo asvolie?» La picinine si cjatà a dî cussì, pûr rindintsi cont di trop stupide che e jere la domande e di trop clare che e jere la rispueste. E jevà sù il cjâf de
