Il câs dal grum di cinise
Il Comissari Rocheton al cjalave fìs par tiere il grum di cinise. – Chi al è stât cometût un delit, – al diseve fra sè. – Un brut delit, salacor un dai plui bruts e triscj che o vedi mai viodût. Intant, di lontan, un pont neri al deventâve simpri plui grant, fintremai di figurâ
Une purcite a forme di purcit
Se al jere un bintar, intal borc di Sclaunic, che al jere Chile. Nol jere trist, chel no si podeve dî, ma al veve un sens dal svindic, cuant che i pareve che i vessin fat un tuart, che al meteve dongje fantasie e fastidi. La prime dute farine dal so sac, i fastidis invezit,
Vuê mi soi jevât ledrôs
La rabie no mi veve ancjemò lassât prin di lâ a durmî, par vie che tornant cjase la sere, mi vevin fermât i vigjiî. Tal tornâ a partî no ai fat di mancul di saludâiu, plui par creance che par altri. E cuant ch’o jeri lontan ai dât une acelerade di gust che ai viodût
Il câs da la grande olme
Il Comissari Rocheton al cjalave fìs, dongje da cise. Spilot intant, al cjaminave sù e jù, spietant che il so amì al disès cualchi peraule. – Chi al è stât cometût un delit. Un om al è stât copât e il sassin scjampât. Par tiere si viodeve une grande olme. A jere a forme di
Checo Mat
Intun paîs dal Friûl di mieç al viveve Checo; al jere un pôc stramp e par chest al jere miôr cognossût come Checo mat. Nol jere trist e ogni tant ancje al lavorave come sblancjin, ma al jere une vore puartât pal butilion e cussì dispès al tacave un lavôr e no lu puartave a
Miôr poiâle in scrufuiut
Puar Pieri al jere plui di un mês che nol rivave a svuedâsi i budiei. Panze sglonfe e di là dentri, nancje a murȋ, nol jesseve un flât. “O soi come puare mê agne Marie”, si diseve, “ancje jê di chê bande, si è, e no di pôc, lambicade. Ma a pensâle ben, jê un
Idolatrie
No jere une volte che Pieri al les fûr di cjase cence vêle cun se. I voleve un ben da la anime a Julie, cuet disfat di jê, e no sai ce dîus… Doi voi sflandorôs e vîfs, ferâi di otomobil; doi pareurts su di une carocerie di fâ zirâ le cavoce, e chê biele
La musse di Pustot
Ciso e Rose, la sô femine, a vevin il non cun se: a jerin clamâts chei di Pustot, pocje voie di produsi e fadiâ, ma pronts a gjoldi di dut chel che la vite ur regalave. Plens di fruts e di miserie, se no vevin di mangjâ si contentavin… di bevi. Une sere, dopo cene
