La fantate dal poç

«No tu starâs mica tornant tal poç?» «Ah, ma stoi vie pôc. Soi cjase prin di cene». «Ma ce vâstu a fâ? Si puedial savê?» Laurinç al veve lassât une svintulade di pagjinis par aiar e al jere corût fûr di cjase, di buride, montant su la biciclete prin che sô mari a podès rimbecâi,

Nostalgjiis di un figâr

Cjars amîs, A mi plâs pensâ di jessi stât puartât dal vint o colât dal bec di un mierli une dì di caligo, chi tal cjanton dal curtîl tra il mûr de stale e la fereade a confin. Tor il mil nûf cent la mê vite e je sburtade fûr da un grignelut, a si

Camilo

Camilo al olmà a Zuan come so “alter ego”. Tra lôr si instalà une afinitât eletive, stabile e salde. Lis esigjencis dal prin a jerin palesis: rispiet sul mangjâ, sui zûcs e cuant altri. Si svagâve cuntune piçule balute di gome, se al viodeve che Zuan al polsave, je presentave stiçantlu e menantlu pal boro,

I medaiâts

  Intun paîs dulà che son muarts 18 milions di civîls e plui di 8 milions di soldâts, a si conte almancul un parint muart par famee. Alore no si dismentee. Ae sfilade anuâl de vitorie al é come se tornassin de vuere ogni an. Cualchidun ur da flôrs, altris une butilie, cjicolatins, compliments, batimans…

Ecumène: Un cuento de pastores (R. del Valle-Inclán)

Sentados al abrigo de unas piedras célticas doradas por líquenes milenarios, los pastores merendaban en el monte. El sol se ponía y los buitres que coronaban la cumbre batían en el aire sus alas, abiertas sobre el fondo encendido del ocaso. La hora y el paraje despertaban la cándida fantasía de algún pastor que contaba

La dì dai Muarts

Al jere rivât tart cul tren a Tisane e dopo sù, cu la ultime coriere a Rivignan, la ultime dì di Otubar. Ducj i emigrants a tornavin pe fieste dal paîs, come i spirts. Al jere biel, ducj si devin dongje, a viodevin amîs e int di famee, a bevevin e a contavin storiis, no

Visa pal paradîs

A fuarce di rimeti in cuistion dut, ta chê societât, invezit di lâ miôr a lave simpri piês. Le cualitât de robe comprade no jere plui le stesse. I suiemans no suiavin, i curtìs no taiavin, si cjatave pan fat cule seadure, lat fat cul zes, vin fat cun nuie e nuies fats cun no

Al veve trê agns e al è muart brusât

  Al veve trê agns e al è muart brusât. La mari a fo clamade in tribunâl e dopo vei tribulât un pouc a è stade diliberade. Una storia vera e documentade, sucedude tal 1892. Cumò chel frut nus conta «Di ca sù jout di mê mari e da mê int» Venezia, 28 aprile 1892:

Daûr dal len

La mê cjase e je in face ae mont. Il me paîs si slargje te plane subite da pît. La mê compagnie e je un cjanut cence une gjenie clare, pitost miscliçât. Ma al è cun lui che o passi i mei dopomisdîs a torzeonâ su pe mont. Sot sere o voi cualchi zornade cu

Cjalde chê sere

Ce biele sere ce cjalt ch´al è, a è mo plui biele passade cun te, ven voie di jessi di saltâ fûr, di lâ pas stretes là ch´al è scûr. E finalmentri tu mi âs det di sì, a è stade dure ma va ben cussì, ce biele sere ce biel meis di mai, e

1 … 206 207 208 209 210 … 241