Met un altri tai
Doi a zero e veve pierdût. Come la scuadre dal paîs: doi a zero ancje chê. E ce magon, simpri pierdi… Nol jere tart, e fûr aromai si jere fat za scûr, ancjemò prime che al les a mont il soreli, che in chê dì nissun al veve viodût. Intune zornade, po dopo, indulà che
Pujesis
(Edward Hopper, 1936 – Bubley platform) Ta chel setembar dal ’82, cuant che e stave rivant la prime grande invasion di pujesis, Toni al jere cun so barbe bande dal pin di Lauçà a gjavâ gjardon tun cjamp. Ma il so cjâf al jere intun altri lûc… si pensave a cuant che, durant la ultime
Refusion
Il siôr Jurai Nemec al veve pierdût il so tacuin, dismenteantlu intune cabine telefoniche di Portsmouth, in Ingletiere. Lu veve cirût di ogni bande, ma il tacuin al someave sfantât tal nuie. Al restà straneât cuant, un an dopo, i sunarin ae puarte di cjase sul cricâ dal dì: sul netepîts al cjatà il so
I spirts a regnâ
“A son stâts a regnâ là dai Taurs usgnot passade” e contave agne Anute in ta chê sere a fâ file te stale di barbe Agnul, “àn sdrondenât cjadenis dute la gnot, fasint spaurî lis vacjis e il taur”, i frutins, discocolant i voi pe maravee e curiositât, a scomençavin bielzà a sgrisulâsi di pôre,
Il biel e il garp
Agne Lene e a simpri tratât ogni om come se al fos nassût par sei il fradi che e veve simpri sperât di vê da frute in ca. Consolantlu, cocolantlu, conseantlu, incoragjantlu o gentilmentri calmant i soi ardôrs par che no passin il limit de coretece. Ma e à ancje simpri fat in mût che
Adam, un emigrant dal Camerun
Al cjaminave pleât par denant, cun chê di judâsi a slungjâ il pas. Ma lis gjambis aromai strachis si movevin par lôr cont. Al leve vie clupignant, al veve scomençât a buinore, a puartâ ator di paîs in paîs chê borsone, plene di veris di profum, sborfadôrs di bon odôr e milante garbatui. A sunâ
Il gno borc vieri
Bevût il so tai, Gjino, subit, al jere jessût fûr da Ostarie.Tant là dentri, a part doi forescj, nol jere nissun, e po i jere passât tal cjâf il pinsîr di lâ a viodi i so borc. “Ce fortune, viôt là cui che al è?” Sul stes marcjepît, al jere Mario, che se ancje no
La pietât di Zorç
Al cjastiel, cuant che lu vioderin, di lontan, dret sul cjaval blanc, la maravee e montà subite in bulidure e batibui. Dome lui al jere lât vie di sô volontât, par coraç e fede, e no par sante scugne, come i tancj manigolts obleâts di une condane. E dome lui al jere tornât indaûr.
Te vuate
Mi à dit: “Ven cun me”, ma jo no le ai intindude. E jere di un altri paîs, e in chê lûs celeste des buinoris dal Unvier mi cjalave cun muse di ridi, ma jo no capivi. Mi sponzeve cun voi di glaç, ma cun trê peraulis mi à sbuentât il cûr. Mi à cjapât
Kino
Il miôr cine? Par me? I vevi dit a un che mi plasevin i films d’essai e lui al à capît che o viodevi chei porno. No multisala, no poltronis ergonomichis… mi plasin lis cjadreis di len dûr! Eh sì… a pensâ ben… il miôr cine par me al è chel parochiâl dai Sixties. Vele
