CorseCurteZenâr#13 – La fieste
#13 – La fieste Ce balis! Ce-pâr-di-balis! Ancje chest an mi tocje a mi. Parcè che jê e à “la riunion in Direzion”. E no si pues migo saltâle. E jo? No ao un lavôr ancje jo. E no! O stoi a russâmi, jo. Ce po! «E je ancje tô fie!» Sì mo sì, lu
CorseCurteZenâr#09 – Tarlecs e comareçs tal fogolâr
#09 – Tarlecs e comareçs tal fogolâr Tal fogolâr, par tiere coriandui e vanzums, Carnevâl, nas ros come un râf di broade, tai pîts çavatis che Diu nus vuardi, intor une palandrane blecade tant che un Arlechin e sul cjâf une papaline, al snacaie, al sgargaie e al tire mocui cuintri “il Guvier sassin che
CorseCurteZenâr#04 – Cence dint
#04 – Cence dint Si viodè une vore brute, dongje de sô amie, biele, cui cjavei clârs e i voi tant che il cîl di plene Istât. Jê, invezit, e veve la strece, lungje e scure come la code di un cjaval sburît. No rideve, no podeve ridi. I mancjave un dint, devant. Dopo che
CorseCurteZenâr#03 – Ai confins de realtât
#03 – Ai confins de realtât Intune sere di Fevrâr di cuatri agns fa o tornavi in automobil de citât al gno paîs. Dongje de ostarie di Pauli o ai cjapât un biel spac. Inte penombre dongje de pese publiche dal vecjo negozi di coloniâi al jere un vistût di blanc cun maglis neris. O
Pe schirie des Intervistis Pussibilis
Il gjornalist: – Ce non aial il so gjat? Il sior Lui: – Pongo. G: – Ah! Ce biel non! L: – No, nol è biel, al è une vorone brut, o ai za pensât di gambiâlu. G: – Ma no, dai, puare bestie, nol savarès plui ce non che al à, al fasarès confusion,
Lis aganis dal canâl
Gno barbe Giordano mi à contât une storiute di cuant che lui al jere piçul. Une sere tal nestri paîs, Cju di Umil, so cusin, che al jere un frutin di doi agns plui o mancul, al jere sparît. Sô mari, il pari e la int dal paîs a son lats a cirîlu dapardut. E
Fra slavaris e stelis
Un cîl dal stes colôr de grave, là che il turchin de aghe si misture al grisulin dal savalon, si jere scrofât su la planure. Nui pençs si ingrumavin tant che coltris di plumis sporcjis parsore des boschetis dal Tiliment. Passade la roste, Alice e lave indenant framieç lis fueis gnovis dai vencjârs cressûts a
La sbigule
Le vee dai muarts un purcitâr al le Codroip a cjoli i budiei che i coventavin par purcitâ, Ju pojà tal puartepacs, peâts pe miôr. Al tornà indaûr cuasi a scûr cun cualchi taiut tal stomi. Cuant ch’al passà denant il cimiteri al viodè a saltà fûr un fûc svoladi che i vignive incuintri. Cjapât
La pôre e je fate di nuie
«Uh, uuuuh, ce urlade! Forsit, la buere e sarà stade! Crr! Crr! Crr! Ce cricament! Tic! Tic! Tic! Ce ticament! Ooooh, sac di forment. Mi sint un pecjotament! Sono puartis? Sono cjadenis? Si movie la tende? Sivilie il burlaç? Soi bessôl in cjase, mi sint de pôre cjapât pal laç. Ooooh! Di pas o sint
Il câs de agane cui cjavei di lûs
— No stâ moviti, Spilot. E viôt di stâ cidin! Il Comissari Rocheton e il so amì a jerin distirâts sot di un arbul, pontant il roiuç dal boscut, propit indulà che al faseve un comedon. — Ahh! — al veve sossedât Spilot, cimiant cui voi plens di sium. Il Comissari lu veve cjalât di
