La fantasime
Al sintive simpri rumôrs vie pe gnot sul cjast. Lui al viveve intune cjase vecje, di bessôl, bielzà di cualchi an che i jere muarte la femine. Remo al faseve une vite semplice, curant cualchi bestie te stale colegade a la abitazion, l’ort, dôs riis di vîts e un pâr di cjamps. Ma di gnot
Midisine
Molinaris al jere une carogne cun ducj, ma cu lis matriculis al rivave a tocja spicis incredibilis di aciditât e tristerie. Che al cjali che al è un bisturi eh, nol stâ migo taiant un salam! Ma ce al fasial! Vuelial saltâi parsore cui pîts, su chês cuestis?! Plancuç cun chê çate! Che al disinfeti
Savon di bagn
Nol à sens vivi di bessoi se no tu ti gjoldis la vasche. Judite lu pense ogni volte, cuant che e poie la bire glaçade sul ôr, un moment prin di vierzi la aghe bulint. Cuant che e torne, crote, la sbrume e fâs sù culinis di bufulis. Ogni tant rivin parfin a tocjâ lis
Fly
Il surisin al steve su la cjadree, dismenteât I çufs colôr viole e verts a jerin sbarlufîts de buerisine. Jê e scocolâ i voi, scaturide. E spesseà a slungjâ la man…«No ’nd è gjats, achì! Tropis voltis ajo di dîtal» La vecje e bute par tiere la cjar patoche, dongje des sôs scarpis e
Une famee triste
Il sanc nol è mai avonde e lu lechi subite. Di fruçons di piel e pêi, invezit,’nd è une vore, ma al capite che a sedin fins e mi sbrissin vie. Dal sudôr, e chel al è simpri, o cognòs parfin la divignince: smare, fastidi, marum, invidie… O soi part di une famee triste,
Barachis
Lise e comence a tornâ fûr, denant de barache des pomis di zucar e ue passe. E poie lis mans suntun zei di ananas candît, taiât a rudielis. E plee la schene, e sgrasaie, lis strecis scjassadis de trimarole. Lussie, in bande di jê, ancjemò cuntune sgraçade di sbrume di zucar sot il nâs, no
La cjase
A Tite la none i veve dit di no vendi ni di butâ jù la cjase une volte che jê e fos muarte: je varès lassade in ereditât. Une piçule cjasute di vecjis pieris di flum, cence cantine sot tiere ma cuntun pratic e biel camarin a nivel tiere. Un cjodut pai purcits, un cuatri
Il cuadri dal museu
Un gnûf cuadri al jere rivât tal museu. Al jere un cuadri un vore biel e Meni, il guardian di gnot, si jere fermât a cjalâlu: e jere une cjase bandonade cun ator arbui grandonons e un cîl di ploie. Il cuadri al jere stât regalât al Museu no si sa di cui e no
Une muart in campagne
Toni al jere un famôs colezionist di cuadris. Di spes al comprave oparis di pitôrs impuartants. Al jere vedran e al jere a stâ intune cjase isolade in campagne. La cjase e jere fûr Faedis e lui la veve comprade a une aste spindint pôc, par vie da lis cjacaris da la int dal paîs.
La cjase bandonade
La cjase e jere su une culine fûr Faedis. E jere piçule, ma e veve trê plans e une grande cantine plene di mufe. I mûrs a jerin colôr dal temporâl, la elare si rimpinave come un ragn e i scjalins di len a ciulavin. Vigji e Gjovanin, par fâ viodi che no vevin
