Chel cul turibul
Mi vevin simpri dite che par un zago, rivâ a puartâ il turibul al sarès stât il top. Chest al voleve dî ancje une altre robe: si jere deventâts capo-zago. Sì, parcè che dome un capo-zago al podeve cjapâ sù e niçulâ chel argagn, dut lusint, come di arint. E no dome. Cuant che tu
Il câs da la vôs di muart
– Driin! Driin! Al jere agns che il telefon tacât intal mûr da l’ostarie nol sunave. – Driin! Driin! Un cidinôr al jere plombât di colp inta stanzie. L’ostîr si stave svicinânt ben planc al tramai che al veve sunât, come che al fos une bombe pronte a scupiâ. – Pronto! – Al veve dit,
Il câs da la cuarde taiade
«Che al lassi, comissari, al è dome un toc di cuarde…» «Ostîr, si viôt che no tu âs il voli par il misteri e par la investigazion. Tu crodis che chest al sedi dome un toc di cuarde taiade. Invezit al è un imprest doprât par un delit. Al è miôr fâti un pocje
Il câs dal curtìs insanganât
A jerin cinc e mieze a matine cuant che il Comissari Rocheton al veve viert cun fuarce la puarte da la ostarie. «Dâmi une striche di peçot, ostîr. Dongje l’ôr da la strade o ai cjatât un curtìs insanganât. Clamimi ancje Spilot. Cheste volte il câs al è une vore serio». Nancje une ore dopo,
Il câs de letare cence non
«Comissari, je rivade une letare strambe.» La vôs dal ostîr e jere compagnade dal so gran dêt che al pontave viers il bancon. Il Comissari Rocheton al à cjapât in man la letare e subit al à scomençât a cjalâle par ben. «Uhm… Ce strani… Cence nissune scrite… Sigûr e plate alc. Ostîr, clamimi Spilot.
