L’ordenadôr
O cjali l’ordenadôr. No si volin tant ben, jo e lui. Mi è simpri plasût scrivi, però cu la pene: lei, corezi, spietâ, ma il timp al vâ indevant e al tocje rindisi a lis novitâts.Chest ordenadôr al veve tacât a fâ part dal nestri tran-tran, cuant che lu veve comprât il miò puar om,
L’ultime faliscje
Ta un timp scussât dai agns, l’aiar al puartave dongje l’odôr di lens brusâts ta i fogolârs, e cuant che il fûc al crepetave a sclopavin fûr lis faliscjis a zumielis, ch’a spesseavin a lâ sù pal camin. Daspò si dispierdevin ta l’aiar, par cori incuintri a lis stelis, cu la brame di podê deventâ
