faliscjis
Pablo Picasso, Pe muart di Carles Casagemas, 1901 (onôr a Tranströmer) [1] ○ Le gnot e côr mute tal cimiâ des sôs steles. le jerbe e à frêt. un vuic di lontan: el cjan al drece une orele. ○ Femines cul doman piturât su le muse oms cun îrs incjarnâts intes mans gramules sclagnes
in paradîs
… e torne po di bot, no spietade, le mê educazion mi dâ sù, che sfondrade, le creance ancestrâl: chê che à consegnât za in principi a le pecje, le mê stesse gjenesi. cussì ducj chei zucs mi somein maliziôs, chei estris: ardîts. indecents chei costums che e van di ogni bande, no cuvierzin
in paradîs
Herbert James Draper (1863-1920) Flying Fish – 1910 (Exocoetus volitans) [colezion privade] lade… cualchi an indaûr o soi lât tês Seicell [1] par lavôr. stant el clime e tacavin biel prest a buinore, fin dîs, e tal dopomisdì tor des cuatri fin ore di cene: e spes ancje dopo. ma ogni fin setemane
flôrs de France
Inconnu: Jeanne Ière de Naples, comtesse de Provence (1326-1382) De mulieribus claris. Cognac. XVe – XVIe siècle. (Bibliothèque Nationale de France) cote François 599. 93v. une curiositât, par jentrâ in discors Zuane d’Angiò contesse di Provence e regjine di Napoli, e jere contemporanie di pape Urban VI e dal cuintripape avignonês Clement VII. Ma
Cafè maglât (le poesie no à mani)
Soy un libro abierto (Sandro de Ponte – Messico 1975) vuê a buinore, biel prest juste a pene sentât in cusine denant dal cafè … cui ise Vera … … Vera?! sì! Vera … [un tai di cidin] ma! no sai… parcè tu? [mi sbilfe cui voi] spiete: chi di bot mi ven iniment …
Le molte
tant Stele che Bise si voltin in spiete che al vegni a scjariâles dal lat de zornade e sintin les dalmines ma no si cuietin. va in là – ur dîs Just – e tu ferme chê code le sente a trê pîts, un a-glorie-di-diu e al tiche di gust el prin sclip tal seglot