Un incjant colât intor
Mattia al jere strac chê sere, e in chel moment al sintì domandâ se al jere un puest par cenâ. Lu cjalà, un zovin di colôr che al sameave une cane gargane sbatude dal vint. Al veve la piel scure e la linie de muse regolâr di frut che e sameave piturade cul pinel, la
La colezioniste
Lis veve tignudis dutis di bande. No cate che ducj i disessin che lis robis a àn valôr dome se si lis dopre, e no se si tegnin di cont tant che la relicuie di S. Svualt a Sauris. Jê e pensave che cul jessi doprade e fruiade la robe e pierdès il so valôr.
La furbizie dal lôf
Tal popul da lis ocjis, si conte cheste storie: ”Une volte a jerin dôs grotis e un arbul; ta la prime, plui scure, al viveve un lôf, ta la seconde un agnel e tal arbul, un sghirat. Il lôf al voleve lâ a stâ ta la grote dal agnel e i berle: “Rinditi subit!
Il puar sghirat
Ta une fatorie, al viveve un sarpint che al coreve daûr a un sghirat. Spaurît il sghirat al va a domandâ jutori a une bolp salvadie, disint: “Ti prei bolp, chel carogne di un sarpint, mi cor daûr cence fermâsi, judimi!”. “Va ben, ti difindarai, però tu tu varâs di dâmi alc sore!”; il sghirat
La surîs e il madrac
Une volte, in campagne, e viveve une puare surîs e un madrac. La surîs par dâ di mangjâ a la sô famee e veve di robâ la blave. Il paron dal granâr si inacuarç che la surîs e robe la blave e cussì al decît di meti un gjat che la tegni a mens. La
La fin da la piorute
Une dì, une piorute e leve a passon par i prâts di une mont, ma di tant timp un falcuç i coreve daûr e aromai al jere cognossût come “la Carogne”. La piore, alore, no savint ce fâ i domande al ors di judâle, parcè che al steve passant li ator. La piore i dîs:
La cisile
Une dì di Istât al è vignût un grant temporâl, di chei cun lamps e tons e un fuart aiar, che al someave nol ves di finî plui, cussì, passade la burlace, l’aiar al jere plui fresc, dut al jere bagnât di ploie, dut al lusive plui net, tal cîl si tornave a viodi
La piece rosse
Novembar, e domenie passade: soreli, un fregul di buere jù des monts de Slavie, e l’aiar che ti suiave il nâs. Subit dopo misdì o monti in machine: cuatri pas a Cividât e un cafè, mi dîs. Cuant che o rivi… di parcs nancje la ombre. O domandi. Ah! Il marcjât, capît! Aromai che o
Diego
Invezit Diego al lavorave inte fabricute di Filip, elements di cjadree, sîs di lôr in dut, comprendûts il paron e la parone, che e tignive lis cjartis, ma e dave ancje une man in fabriche se al coventave e al coventave simpri. Al bruntulave dispès Filip, che il lavôr nol cjaminave, che i voleve plui
Picjâts
Martars al jere un zovin vistût di curidôr, Miercus, in bande di lui, une siore cuntun vistidut celest. La sere dopo un vecjut che al pareve jessi saltât fûr dai agns Cincuante. – E ce fasevino? – i domande Sandri. – E ce saio, jo? No mi soi migo fermât! – i rispuint Livio scjassant
