In spiete
Al jere daûr a cricâ il dì, dopo une gnot lungje e frede dulà che Anute e veve durmît pôc, te ansie di no rivâ a jevâ, in scolte di un cualchi rumôr, di une clamade, di une lûs che si impiave. Ma nuie, il scûr al jere passât e di gnovis inmò nissune.
Le biro dal tintin
L’ultin cors al jere dât da un professôr che al veve un cjacarâ smamît, cence vite, lami e avuâl. I students a colavin indurmidîts dopo un cuart d’ore. Il prin a indurmidîsi cul barbuç su lis mans al jere il Tintin, ma in chê dì, un comedon i jere sbrissât vie dal banc e lui
Un temporâl intal cjasâl di Rosalie
Un pâr di setemanis jerin za passadis, di chê dì che e jere jentrade la Istât, ma nissun inmò si jere abituât a chel scjafoiaç, che al veve paronât ancje intai recès plui scuindûts dal cjasâl di Rosalie e a jê i veve gjavât ancje lis fuarcis, tant che al jere penç. Rosalie, dute intente
Sante
Insome a jerin chei biei timps là, agns ‘70, intune dì cuntun cîl celest cu lis montagnis che ti pâr di tocjâlis, intune domenie di cjampanis che a sunin e di “A come agricoltura” cun “Greensleeves” come sigle su lis imagjinis di un om che al arave… insome, intune zornade cussì biele al rivà a
Veruska
Cidine cidine, suiade tes sôs fuarcis e come un passarin intun çufut di plumis, si è distudade Vera Chmaruk, frute dal vincjesîs, di Kijev, depuartade in timp di guere a Buchenwald, maridade in Gjermanie cul Nino Cilinut dal Cilin, presonîr di guere ancje lui, e po vivude chenti te miserie, a Sante Marie Sclaunic e
Romanini prin in tre riis
Un dai nestris contecurtârs al à vinçût il premi di «In trê riis», concors leterari par un romanç par furlan di non plui di 180 batudis, riservât a concorints cun mancul di 35 agns e rivât ae seconde edizion. Il vincidôr jenfri i siet finaliscj segnalâts al è stât difat Christian Romanini cul test intitulât
Il mus di mê agne Anute
Sul pedrât de androne, intal cidinôr de gnot, chel “tric, troc” al rimbombave signestri intes cjamaris che a jerin li di sore, dopo che gno barbe Meno al jere partît pe Gjermanie a fâ il teracîr, daspò rivade la biele stagjon. Mê agne Anute, restade di bessole, e durmive intune di chês cjamaris propit li
L’urlo – Vinars di fûc
Vinars di fûc, il sorestant al è furiôs, il belanç setemanâl da spedî a la cjase mari al à un fal di 55 centesims. A son bielzà dôs oris passadis a controlâ i numars, la coleghe, cont un raptus artistic, si met a dissegnâ margaritis al puest dal banâl segn a lapis. Il sorestant al
Gjoldiments forescj
Al jere lât fûr su la terace ta chê frede gnot di unvier. Lontan a sparavin dai colps, segno che al mancjave pôc a la mieze gnot, ma lui si imagjinave che a fossin dai cjaçadôrs a sfidâ la criùre par trai a des bestiis di gnot. Di là de terace e jere la
Lis contis di gno nono Tonin
«Nono mi contistu di chê volte ca tu jeris a lavorâ in Afriche?» «Fabio ti aio contât di chê sere, che il gno amì Checo, i à dade une scovade a la nere?» «No nono, no tu mi lu âs mai dite». «Alore cumò ti conti: cuant ca soi stât a lavorâ la jù in
